Διαταραχές περιόδου

Όπως γνωρίζετε, η γυναίκα στην αναπαραγωγική ηλικία εμφανίζει τον λεγόμενο καταμήνιο κύκλο, δηλαδή τον κύκλο εκείνο που ξεκινά από την πρώτη ημέρα της εμμήνου ρύσεως (περίοδος) και διαρκεί περίπου ένα μήνα, μέχρι την έλευση του επόμενου, εφόσον δεν επισυμβεί εγκυμοσύνη. Η διάρκεια του κύκλου αυτού διαφέρει από γυναίκα σε γυναίκα και κυμαίνεται από 21 - 35 ημέρες, με μέσο όρο τις 28 ημέρες. 

Σε κάθε περίπτωση ο καταμήνιος κύκλος εμφανίζει 2 φάσεις: την 1η φάση η οποία ονομάζεται παραγωγική και ξεκινάει από την έναρξη της περιόδου μέχρι και την ημέρα της ωορρηξίας και τη 2η φάση, εκκριτική, η οποία ξεκινάει από την ημέρα της ωορρηξίας μέχρι την έναρξη της επόμενης περιόδου. Η διάρκεια της 2ης φάσης είναι πάντοτε σταθερή και διαρκεί 14 μέρες.

Διαταραχές στον καταμήνιο κύκλο περιόδου μπορεί να προκληθούν και από ορισμένες ενδοκρινολογικές παθήσεις του θυρεοειδή όσο και από ανωμαλίες στην παραγωγή προλακτίνης (PRL). Επίσης, ανωμαλίες στον καταμήνιο κύκλο μπορεί να προκληθούν και από διάφορους ανατομικούς και λειτουργικούς παράγοντες όπως αναφέρονται πιο κάτω:

Πολύποδες ενδομητρίου – τραχήλου

Πρόκειται για καλοήθη μορφώματα του επιθηλίου (δηλ. του εσωτερικού τοιχώματος τόσο του τραχήλου όσο και της μήτρας). Αυτά διαγιγνώσκονται συνήθως με ένα απλό κολπικό υπερηχογράφημα, αλλά η οριστική διάγνωση επιβεβαιώνεται με υστεροσκόπηση. Η πιθανότητα των πολυπόδων αυτών να εξαλλαγούν σε καρκίνο είναι εξαιρετικά χαμηλή.

Ινομυώματα

Είναι καλοήθη όγκοι εκ του μυικού τοιχώματος της μήτρας και ανάλογα με την εντόπιση τους μπορεί να προκαλούν και ανάλογη συμπτωματολογία. Χωρίζονται σε:

  • Υποβλεννογόνια: Αυτά προβάλλουν εντός την μητρικής κοιλότητας. Προκαλούν συνήθως αιμορραγίες και σε γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας επανελειμένες αποβολές.
  • Ενδοτοιχωματικά: ευρίσκονται εξ΄ολοκλήρου εντός του τοιχώματος (μυικός χιτώνας) της μήτρας. Ως συνήθως αυτά δεν προκαλούν καμία συμπτωματολογία.
  • Υπορρογόνια: Ευρίσκονται και προβάλουν εκτός της επιφάνειας της μήτρας προκαλώντας συνήθως πιεστικά φαινόμενα.

Η θεραπεία των ινομυωμάτων είναι κατα βάση χειρουργική. Παλαιά αυτή γινόταν διαμέσου ανοικτής τομής στην κoιλιά (λαπαροτομία),  ενώ σήμερα η αντιμετώπισή τους γίνεται με τη μέθοδο της λαπαροσκοπικής χειρουργικής (μικρές οπές στο δέρμα διαμέτρου λιγων χιλιοστών).